تمام هستی من - مرداب سفر کرده من ....

رفت حاجی به طواف کعبه و باز آمد ما به قربان تو رفتیم و همان جا ماندیم


	مرداب سفر کرده من .... هيچ مي داني كه سكوت مرداب گونه ات چگونه مي آزاردم ؟ چون سيلي باد بر گونه هاي خشك و تكيده درخت بيد . يا غرش تندباد در ميان جنگل خيزران . سكوت را به پاسخ شور عشق من ترجيح مي دهي . به چمنزار سبز عشق قدم مي گذاري با احتياط كه مبادا چمن هميشه سبز دشت عشق را لگدمال كني . غافل از اينكه حضورت جوانه هاي هميشه سبز دشت را خشكانده !!! و تو مي خواهي محتاطانه وارد دشت بي انتها شوي . من بسان شعله هاي رقصنده آتش با همان حرارت و هياهو مي سوزم تو چون آب سرد حتي خاكستر مرا خاموش مي كني . از غم و دل مي خوانم سكوت مي كني !!! از درد مي گويم . سكوت مي كني ، طفره مي روي !!! از فراق و تنهايي مي سرايم سكوت مي كني ، طفره مي روي ، لبخند مي زني ولي وقتي از احساسم از عشق از خواستن و هميشه با تو بودن حرف مي زنم نه سكوت ،‌نه طفره و نه حتي لبخند فقط مي گريزي مي گريزي كه مبادا ناچار شوي كه اعتراف كني كه تو نيز مبتلا شده اي !!! اما بدان که سكوت تو شكستن غرور من است . و انكار تو ابتلاي من . بدان كه نبودنت ، حضورت را كم رنگ نمي كند بدان كه نگفتنت از عشق دليل انكار و فرار نيست گرفتار شدن و پنهان كردن دلیل ترس نيست . تو مردابي ساكن و بي صدا گنگ و مبهوت تهي از هياهو چگونه مرداب مي تواند عاشق باشد وقتي سكون سرد و يكنواخت را تقديم مرغكان مسافر مي كند ؟ اما من ، جويبار شاد دشتهاي هميشه سبز عشق به سوي تو مرداب محزون و تنها سرازير شده ام باشد كه جريان زلال و پاك جويبار دلم مرداب سرد دلت را که محصور در تنهايي كوههاست غرق در وجد و سرور و شور زندگي و عشق كند \|+\| نوشته شده توسط عسل در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385 \|